Zaznacz stronę

Dzisiejszy artykuł dotyczy czynników, które decydują o tym, czy sprawa o upadłość konsumencką będzie rozpatrywana. Czynniki te mogą wpłynąć na odrzucenie wniosku przez sąd. Jednak nie musi się tak stać. Co stanowi o sukcesie lub porażce wniosku o upadłość konsumencką?

W poprzednim poście opisałem dwa podstawowe warunki, które musi spełniać osoba upatrująca swojej szansy na wyzwolenie się z długów w upadłości konsumenckiej. Pierwszy z nich to wymóg nieprowadzenia działalności gospodarczej w chwili złożenia wniosku o upadłość, drugi dotyczył posiadania zadłużenia bez szans na jego spłatę (artykuł dostępny jest tutaj).

Niestety, stwierdzenie powyższych okoliczności przez sąd nie wystarczy, aby ogłosić upadłość. Sąd weźmie pod uwagę również sposób, w jaki doszło do zadłużenia oraz będzie badał, czy już wcześniej (w okresie 10 lat wstecz) prowadzono wobec wnioskującego postępowanie upadłości konsumenckiej i jaki był jej skutek.

Przyjrzyjmy się kolejnym dwóm grupom czynników, które wpływają na możliwość uzyskania upadłości konsumenckiej:

Brak winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa dłużnika


 

Ważnym elementem oceny przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości jest kwestia sposobu, w jaki zadłużony doprowadził do niewypłacalności. Sąd oddali wniosek, jeżeli oceniając go stwierdzi, że doprowadzono do niewypłacalności lub zwiększono jej zakres umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa.

Stwierdzenie przez sąd umyślności w zachowaniu dłużnika nie sprawia zazwyczaj większych problemów, gdyż będzie się tak działo za każdym razem, kiedy osoba doprowadza do niewypłacalności celowo, rozmyślnie. Przykładowo przypadek taki zajdzie w sytuacji, kiedy kredytobiorca wiedząc, iż nie posiada zdolności kredytowej, zaciąga kredyt wprowadzając w błąd bank, co do możliwości jego spłaty. Inny przykładem może być kupno samochodu na kredyt bez zamiaru jego spłaty.

Dużo trudniejszej jest określenie rażącego niedbalstwa. Niedbalstwo jest pewnego rodzaju nieumyślnym stopniem winy, które przejawia się w niedołożeniu przez daną osobę należytej staranności w swoim postępowaniu. W przypadku rażącego niedbalstwa konieczne jest niedochowanie minimalnych standardów właściwego zachowania, na przykład w sytuacji, w której osoba bez stałego, stabilnego źródła utrzymania żyje ponad stan, kupując na raty drogie wyposażenie AGD do swojego mieszkania. Przekonanie sądu do tego, że w konkretnym przypadku nie miało miejsce rażące niedbalstwo może być problematyczne i wymaga pewnej wprawy, gdyż granica pomiędzy zwykłym niedbalstwem, a rażącą jego formą jest dość płynna.

Postępowania upadłościowe lub zachowanie dłużnika w przeszłości


 

Chcąc złożyć skuteczny wniosek o upadłość konsumencką należy także pamiętać o tym, że sąd oddali go, kiedy w okresie 10 lat przed złożeniem tego wniosku:

  • prowadzono wobec wnioskującego konsumenckie postępowanie upadłościowe, które zostało umorzonez innych przyczyn niż na wniosek samego dłużnika – dotyczy to przypadków, kiedy w tracie wcześniejszego postępowania dłużnik nie wypełniał swoich obowiązków, np. zataił istotne informacje, utrudniał działania syndyka, wskutek czego sąd umorzył postępowanie,
  • uchylono ustalony przez sąd plan spłaty wierzycieli– chodzi tu o przypadki, w których dłużnik – konsument nie wypełnia planu spłat, nie składa informacji, zataja źródła przychodu itd. (art. 49120 ustawy),
  • dłużnik, mając taki obowiązek, wbrew przepisom ustawy nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości – mowa tu o przypadkach, w których dłużnik starający się obecnie o upadłość konsumencką prowadził wcześniej działalność gospodarczą bądź był wspólnikiem w spółce.

 

W upadłości konsumenckiej prawo nie przewiduje żadnego terminu, w którym trzeba złożyć wniosek – można to zrobić w dowolnej chwili, nawet po upływie dłuższego czasu od momentu, kiedy osoba stała się niewypłacalna. Sytuacja wygląda zgoła inaczej w wypadku zwykłej upadłości. W związku z tym, jeżeli wnioskujący o upadłość konsumencką wcześniej prowadził działalność gospodarczą i nie złożył wniosku o upadłość jako przedsiębiorca w ciągu 14 dni (od początku 2016 r. 30 dni), może spodziewać się sytuacji, w której sąd oddali bieżący wniosek o upadłość konsumencką.

 

  • dokonana czynność prawna została prawomocnie uznana za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli – tj. w sytuacji, w której istnieje prawomocny wyrok stwierdzający taką okoliczność;
  • prowadzono wobec wnioskującego już wcześniej konsumenckie postępowanie upadłościowe, w którym umorzono całość lub część – mowa tu o sytuacji, kiedy już skorzystano z oddłużenia w ramach upadłości konsumenckiej;

 

Szansa na nieodrzucenie wniosku, mimo niesprzyjających okoliczności


 

Ilość sytuacji, w których sąd może oddalić wniosek jest długa i pewnie może być zniechęcający do ubiegania się o upadłość konsumencką. Należy jednak dodać, że w powyższych sytuacjach sąd może, ale nie ma bezwzględnego obowiązku oddalenia wniosku o upadłość konsumencką. To zdecydowanie dobra informacja dla wszystkich chcących pozbyć się długów w ten sposób.

 

Sąd nie oddali wniosku, kiedy uzna, że jest uzasadniony względami słuszności lub względami humanitarnymi. Może się tak, że osoba, która uprzednio skorzystała z umorzenia części bądź całości długu w upadłości konsumenckiej znowu będzie zmuszona skorzystać z takiego oddłużania. Życie pisze różne scenariusze, takie jak choroba, zwolnienie i inne ciężkie niezawinione sytuacje. Kiedy skorzystano już z oddłużenia w ramach upadłości konsumenckiej i po raz kolejny trudna sytuacja życiowa  zmusiła wnioskującego do ubiegania się o upadłość sąd uwzględni wniosek, jeżeli do tej sytuacji doszło pomimo zachowania należytej staranności.

 

Jest jeszcze jeden przypadek, kiedy sąd oddali wniosek – będzie to miało miejsce w przypadku podania przez wnioskodawcę – dłużnika nieprawdziwych bądź niezupełnych danych. Nie warto więc kłamać we wniosku ani też zbyt „oszczędnie gospodarować prawdą”.

 

Jeżeli mają państwo dodatkowe pytania dotyczące treści artykułu lub upadłości konsumenckiej w całości, zapraszam do kontaktu.